No ano 1223, tres anos antes da súa morte, Francisco desexaba que as persoas comprendesen dunha maneira máis profunda a humildade e a pobreza coas que había nacido Jesucristo. Por iso, cando se acercaba a Nadal pediu ao seu amigo Juan de Greccio que preparara unha cova cun pesebre, feno e animais, para representar de forma sinxela o nacemento do Señor. Francisco quería que todos puidesen recoller cos seus propios ollos as dificultades e a pobreza nas que o Fillo de Dios viña ao mundo.

A noite de Nadal, numerosos frailes e habitantes da rexión acudiron ao lugar levando antorchas e cantando alabanzas. Sobre o pesebre celebrouse a Eucaristía, e Francisco, revestido como diácono, proclamou o Evanxelio do nacemento de Jesús. Despois predicou con gran emoción sobre o Neno de Belén, falando del con tanto amor e ternura que os presentes quedaron profundamente conmovidos. Segundo relata Tomás de Celano, moitos sintieron aquela noite unha alegría espiritual extraordinaria e renovaron a súa fe.

A celebración de Greccio é considerada a orixe da tradición do belén ou nacemento cristián. Porén, para Francisco non se trataba simplemente dunha representación, senón dunha invitación a achegarse a Cristo humilde e pobre. Con aquel xesto quixo recordar que Dios non elixiu a riqueza nin o poder, senón a sinxeleza dun establo para manifestar o seu amor a toda a humanidade. Hoxe, máis de oito séculos despois, o recordo da Nadal de Greccio segue axudando a millóns de persoas a vivir o verdadeiro significado da Nadal.