Un día de inverno, mentres camiñaba con fray León polos camiños de Limia, Francisco quixo explicarlle qué era a verdadeira alegría cristiá. Durante o traxecto foi enumerando situacións que moitas persoas considerarían motivo de felicidade: que os irmáns fosen grandes predicadores, que realizasen milagros, que coñecesen todos os segredos da ciencia ou que convertesen a moitas persoas á fe. Porén, tras cada exemplo repetía que en ningunha desas cousas se atopaba a perfecta alegría.

Finalmente, Francisco describiu unha situación moi distinta. Imaxinou que el e fray León chegaban de noite a un convento cansados, mollados e hambrientos. Os irmáns da casa non os recoñecían, os trataban como impostores e os expulsaban con insultos e golpes. Entón explicou que, se eran capaces de soportar aquela humillación con paciencia, sen enfadarse e por amor a Cristo, alí se atopaba a perfecta alegría.