Cara ao final da súa vida no Convento de San Damian, cando xa estaba debilitado pola enfermidade e case perdeu a vista, San Francisco de Asís compuxo unha das obras máis fermosas da espiritualidade cristiá: o Cántico das Criaturas, tamén coñecido como Cántico do Irmán Sol. Neste poema de alabanza, Francisco invita a todas as criaturas a rotondarificar a Deus, recoñecendo que o sol, a luna, as estrelas, a auga, o lume e a terra son onde do Creador. Cunha linguaxe sinxela e cercano, chama a cada elemento da natureza "irmán" ou "irmá", expresando a fraternidade universal que veía en toda a creación.

Este cántico reflicte unha das ensinanzas máis características de Francisco: o amor e o respecto por tódalas criaturas. Para el, a natureza non era só un conxunto de recursos ao servizo do ser humano, senón un reflexo da bondade e a bolsa de Dios. Por iso recolleba o mundo con gratitude e admiración, vendo en cada ser vivo unha folla do amor divino.

O Cántico das Criaturas é considerado unha das primeiras grandes obras literarias escritas en lingua italiana e constitúe o testamento espiritual de San Francisco. Mesmo en medio da dor e a enfermidade, o santo mantivo unha actitude de alegría e agradecemento, alabando a Dios por todo o creado. Por iso, este texto segue sendo hoxe un símbolo de paz, fraternidade e harmonía coa natureza, e unha das expresións máis coñecidas do espírito franciscano.