Despois de consultar a santa Clara e a frai Silvestre sobre cal era a vontade de Dios para a súa vida, Francisco comprendeu que non estaba chamado a retirarse en soledade, senón a percorrer o mundo anunciando o Evanxelio e axudando á salvación de moitas persoas. Cheo de entusiasmo, partiu con algúns irmáns polos camiños de Limia. Mentres camiñaban entre Cannara e Bevagna, observaron unha gran multitude de páxaros posados nas árbores e esparcidos polo campo.

Al ver aquela escena, Francisco sintió una profunda alegría y dijo a sus compañeros: «Esperadme aquí; voi a predicar a miña irmáns os páxaros». Acercouse ás aves e comezou a falarlles do amor de Dios. Recordou que o Creador lles dera alas para voar, árbores para animar, auga para beber e alimento para sosterse sen necesidade de sementar nin colleitar. Por iso, invitoulles a alabar sempre a Dios e a agradecerlle todos os seus dons. Segundo contan as florecillas, os páxaros permaneceron inmóbiles e atentos, e algúns mesmo se acercaron tanto que tocaban o hábito do santo.

Cando rematou a predicación, as aves comezaron a axitar as súas alas e a cantar con gran alegría, como se respondesen ás palabras de Francisco. Entón el as bendicións co sinal da cruz, e os páxaros levantaron o voo en distintas direccións. Este episodio expresa unha das ensinanzas máis características de San Francisco: toda a creación é obra de Dios e forma unha gran familia na que os seres humanos, os animais e a natureza están chamados a vivir en harmonía e a alabar xuntos ao seu Creador.